Thailand Cuts Growth Outlook as Economy Enters Recession

Thailand Cuts Growth Outlook 

as Economy Enters Recession

Thailand cut its 2013 growth forecast as the country entered recession for the first time since the global financial crisis, with rising household debt limiting central bank scope to support the economy. Stocks fell.

Gross domestic product unexpectedly shrank 0.3 percent in the three months through June from the previous quarter, when it contracted a revised 1.7 percent, the National Economic and Social Development Board said in Bangkok today. Only one of 11 analysts surveyed had predicted a decline. The economy rose a less-than-estimated 2.8 percent from a year earlier.

Thai policy makers are struggling to sustain growth as government spending plans are delayed, while a slowdown in China curbs demand for exports from Southeast Asian nations. The Bank of Thailand will hold the policy interest rate at 2.5 percent at its Aug. 21 meeting, a Bloomberg survey showed, after Assistant Governor Paiboon Kittisrikangwan said last month that household debt at 80 percent of GDP limits the scope for further easing.

“Exports have remained weak, while domestic demand is also weakening, and the infrastructure spending plan is also delayed,” said Kozo Hasegawa, a Bangkok-based foreign-exchange trader at Sumitomo Mitsui Banking Corp. “The outlook for the economy is more severe now,” he said, adding that he expects the central bank will keep borrowing costs on hold this week.

The state agency cut its full-year expansion forecast to 3.8 percent to 4.3 percent from 4.2 percent to 5.2 percent. It lowered its export growth target to 5 percent from 7.6 percent.

Stocks Slump

The Thai baht slipped 0.3 percent to 31.36 against the dollar as of 1:09 p.m. in Bangkok. It has lost almost 5 percent in the past three months, after reaching its highest level since 1997 in April. The benchmark Stock Exchange of Thailand Index fell 2.1 percent, heading for its biggest drop since July 25.

The Thai central bank cut its 2013 GDP growth forecast to 4.2 percent from 5.1 percent on July 19, citing weakening exports.Shipments (THCTEXPY) grew 0.95 percent in the first six months.

The monetary authority lowered borrowing costs by 25 basis points in May. Singapore last week cut its forecast for exports this year, while Indonesia this month reported second-quarter GDP growth of less than 6 percent for the first time since 2010.

Thai consumer confidence fell to the lowest in seven months in July on rising political unrest and the weakening economic outlook. Prime Minister Yingluck Shinawatra imposed the Internal Security Act for eight days this month to contain protests as the parliament debated an amnesty bill for political protesters.

Car Sales

The administration has tried to speed up its budget disbursements as 2 trillion baht ($64 billion) allocated for infrastructure spending and 350 billion baht for water-management projects have been put on hold.

Toyota Motor Corp. said last month industrywide car sales in Thailand will fall 9.5 percent this year. Total bank loans grew 12.8 percent in the second quarter from a year earlier, compared with 13.2 percent in the previous three months, central bank data showed earlier.

Private consumption grew 2.4 percent in the second quarter from a year earlier, slowing from a 4.4 percent pace in the previous period, today’s data showed. Government consumption rose 5.8 percent from 4.4 percent in the previous three months.

“We still have a chance to grow at the high end of the range if we can speed up budget disbursements and try to boost exports,” Arkhom Termpittayapaisith, secretary-general of the state planning agency, told a news conference today. “Economic growth in the second half will rely more on private investment and tourism, as growth in exports and household spending are still limited. Still, those factors are sensitive to the political situation, making it a key risk for economic growth.”

While the delayed public spending and last year’s high base following the slowdown after the 2011 floods are a challenge, lower inflationary pressure “allows monetary policy to be accommodative,” Arkhom said. Consumer prices rose 2 percent in July from a year earlier, compared to 2.25 percent in June.

Resource :

http://www.bloomberg.com/news/2013-08-19/thai-growth-slows-as-scope-for-monetary-stimulus-seen-limited.html

Read More

สัญญาณอันตราย : นักวิเคราะห์ต่างชาติชี้ศก.ไทยเข้าสู่ภาวะถดถอยแล้ว

สัญญาณอันตราย : นักวิเคราะห์ต่างชาติชี้ศก.ไทย

เข้าสู่ภาวะถดถอยแล้ว 

สำนักข่าวบลูมเบิร์กรายงานเมื่อวันที่ 20 สิงหาคมว่า นายฮิเดกิ ฮายาชิ ผู้เชี่ยวชาญประจำศูนย์วิเคราะห์เศรษฐกิจของญี่ปุ่นระบุว่า ขณะนี้เศรษฐกิจไทยถือว่าได้เข้าสู่ภาวะเศรษฐกิจถดถอยเป็นครั้้งแรกในรอบปี 2009 หลังจากค่าเงินบาทของไทย ซึ่งเป็นประเทศเศรษฐกิจใหญ่อันดับสองของอาเซียน ได้อ่อนตัวต่ำสุดในรอบ 1 ปี และภาวะดังกล่าวจะส่งผลกระทบตลาดหุ้นไทยเจอภาวะหุ้นตก

รายงานระบุว่า ที่ผ่านมา ตัวเลขจีดีพีของไทยได้ตกลงอย่างไม่คาดฝัน โดยลดลง 0.3 เปอร์เซ็นต์ ในช่วงไตรมาสที่ผ่านมา และสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ (สศช.) ได้ปรับลดการประเมินการทางเศรษฐกิจของไทยที่คาดว่าจะเติบโตที่ระดับ 4.2-5.2 เปอร์เซ็นต์ เหลือที่ระดับ 3.8-4.3 เปอร์เซ็นต์ ขณะที่นักวิเคราะห์ต่างชาติคาดว่า ธนาคารชาติของไทยจะคงอัตราดอกเบี้ยอยู่ที่ระดับ 2.5 เปอร์เซ็นต์

ขณะเดียวกัน ด้านหน่วยงานวิเคราะห์เศรษฐกิจ "BNP Paribas SA" ยังได้ปรับลดการคาดการณ์การเติบโตทางเศรษฐกิจของไทยจาก 4.5 เปอร์เซ็นต์ เหลือเพียง 3 เปอร์เซ็นต์ 

Resource from: 

http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1376974970&grpid=01&catid=&subcatid=

Read More

Thailand : Big Debts Loom Over Thai Tycoons’ Bold Bets.

Thailand : Big Debts Loom Over Thai Tycoons’ Bold Bets.

Two Thai business tycoons, one a politically connected Chinese speaker, the other the son of a street vendor, have spent US $27 billion on acquisitions in the past year, mainly abroad – more than all Thai firms spent overseas in the previous three years.

The billionaires — 74-year-old Dhanin Chearavanont and Charoen Sirivadhanabhakdi, five years his junior — personify Thailand’s bull market and Asia’s frothy credit, feeding on fast, cheap loans bolstered by a surging local currency.

The worry though is that they also represent the financial risks building inside Thailand and elsewhere in Asia amid signs of economic slowdown and tighter lending markets. Consumer growth needs to stay fairly robust to justify the valuations paid for these deals, said Standard Chartered analyst Nirgunan Tiruchelvam.

So far, Dhanin and Charoen look to be digesting their spoils without issue, but some warning bells are ringing about the high prices paid and the heavy debt load taken on – loans that are tied to real estate and a skittish Bangkok stock market that can swing sharply even when interest rates rise, let alone if there’s a credit crunch or steep economic slowdown.

“I’m a little concerned about Thailand, to be honest. It’s all debt. I’ve been in Asia long enough to remember how messed up Thailand was,” said a veteran Asia investment banker in Hong Kong, recalling the 1997 Asia financial crisis. “Financing was pretty cheap, interest rates were low. And once the music stopped ..?”

AUSPICIOUS

Early on April 23, bankers, lawyers and executives gathered in HSBC’s Hong Kong boardroom to sign the $6.6 billion purchase of Thai wholesaler Siam Makro by CP ALL, the retail arm of Dhanin’s CP Group conglomerate. According to some of those present, Dhanin’s son called for hush and counted down the seconds so his father could sign at exactly 8:45 Bangkok time – as advised by his feng shui consultant to maximize good fortune – revealing both Dhanin’s ability to command a roomful of powerful financiers and the Chinese influence on his personal and business life. The number 8 —linked by Chinese to prosperity — figures frequently in deals.

Dhanin’s father, Chia Ek Chor, left Guangdong in China in 1921 and, a quarter of a century later, renamed his seed shop Charoen Pokphand – Thai for “prosperity of consumers” – and began diversifying. Dhanin, the youngest son, a cockfighting fan at boarding school, has run the business since he was 30, growing it into a multinational with ventures across farming, retail and telecoms. His sons Suphachai and Supakit help manage the vast empire, say people close to the family.

As of March, the Dhanin estate had an estimated net worth of $14.3 billion, according to Forbes. Gold and gem statues adorn CP’s Bangkok headquarters, and Dhanin’s neo-classical mansion, bristling with high-tech gear and arranged according to feng shui, is reckoned to be worth $30 million. The fluent Mandarin speaker has strong political connections in Beijing, and one of his businesses owns Shanghai’s largest shopping mall.

Dhanin paid more than 50 times Siam Makro’s price to earnings ratio after borrowing most of the money for the acquisition from banks – a hefty premium to any recent Asian retail sector deal. “What looks expensive today will be cheap in the long term. Siam Makro is a good asset,” Dhanin said then.

That’s a positive view shared for now by Standard Chartered’s Tiruchelvam given “a transformation in retail behavior that is in favor of these businesses.”

‘TAKEOVER KING’

Charoen, too, has taken advantage of frothy debt markets.

The Charoen-controlled entity that bought Singapore’s Fraser & Neave for $11 billion in January leveraged up the balance sheet of his flagship company Thai Beverage, quadrupling its debt to core earnings ratio – a key measure of its ability to pay back debt. Charoen has indicated a cash payout from F&N will pay down some of that business’s debt.

Ratings agencies remain wary. Standard & Poor’s, which has downgraded Thai Beverage’s credit rating, was critical about Charoen banking too much on the listed company to raise debt. “When a company shifts its risk tolerance so much in such a short period of time, it’s something you have to question at this stage,” Jean Xavier, a director at S&P, told Reuters.

Like Dhanin, Charoen has weathered crises before.

His father eked out a living by selling seafood omelets on the streets of Bangkok’s Chinatown. The sixth of 11 children, Charoen demonstrated a sharp business brain at a young age, graduating late from fourth grade as he devoted his study hours to selling toys to his classmates, according to a biography.

He quickly rose from a supplier to state-owned distillers to having his own producer’s liquor license, earning the “Whiskey Tycoon” moniker, though he himself is teetotal, say bankers and businessmen who have worked with him. Backed by his father-in-law, Charoen bet on the financial sector, buying stakes in First Bangkok City Bank and Maha Thankit Finance and Securities – both of which collapsed during the 1997 Asia financial crisis.

Dubbed the “Takeover King” for his incisive acquisitions of stakes in companies struggling after the crisis – he expanded closer to home than Dhanin, focusing on Southeast Asia – Charoen is now grooming his children, including eldest son Thapana, to manage his TCC empire, which boasts a string of luxury hotels spanning four continents. His wife Wanna has been described as his “No. 1-1/2″, rather than Number 2, in recognition of her major role in managing the family business – estimated by Forbes to be worth $11.7 billion.

“The Sirivadhanabhakdi family are very humble, low-key people,” said Prinn Panitchpakdi, Thai country head at broker CLSA. “They’re very religious and attend Buddhist ceremonies.”

LIQUIDITY GLUT

Dhanin and Charoen are being showered with money for deals by banks which, says Standard & Poor’s Xavier, are extending loans as Asia has a liquidity glut – partly a spillover from Western central banks pumping funds into their markets.

“Valuations are secondary. It’s how much money is available,” said another banking source who has covered Thailand for many years. “Every bank is willing to bridge the entire acquisition off their own balance sheet.”

Siam Commercial Bank, the lead adviser to CP ALL on the Makro deal, offered so much money to the buyer that it needed a special Bank of Thailand waiver, according to a person familiar with the matter. And HSBC was comfortable enough to sit on both sides of that deal, advising the seller, Dutch trading firm SHV Holdings, and funding the buyer, CP ALL.

According to the person, banks were given very short notice that a deal was imminent, but still managed to pull together the $6 billion loan within a week – an extraordinarily short period of time for such a large amount.

For Dhanin’s $9.4 billion purchase of HSBC’s stake in China’s Ping An Insurance late last year, UBS offered a short-term facility worth $5.5 billion. Dhanin has said the Ping An loan was no more than $2.6 billion. To help finance the Fraser & Neave buy, Charoen’s Thai Beverage borrowed S$3.3 billion from seven banks for five years, replacing an earlier bridge loan, while his TCC family vehicle took a further S$9 billion jumbo bridge loan – the biggest by a Thai borrower – Thomson Reuters publication Basis Point reported.

Bridge loans are typically short-term and widely used by companies in M&A deals, replaced later by larger or longer-term financing.

“From a ratings point of view, in the case of ThaiBev/TCC, the track record of integrating very large acquisitions is largely untested,” said S&P’s Xavier. “When you have operated at low leverage for a long time and your debt load spikes very suddenly, how will the company manage a downturn?”

Neither Dhanin nor Charoen was available for interview for this article.

The Thai stock market is up nearly 9 percent this year, but has dropped more than 8 percent in the past three weeks. Thailand’s central bank cut interest rates to 2.5 percent last month after weak first-quarter GDP data.

“If you stumble a little, if that begins to unravel, whoever lent them money is going to have some serious concerns. It’s all margin loans … very tied to the market,” said an M&A adviser based in Singapore.

Resource from:

http://www.irrawaddy.org/archives/37088

Read More

Thailand SMEs: The blind leading the blind !

Thailand SMEs: The blind leading the blind !

by อ.มานิต รัตนสุวรรณ

เมื่อตอนก่อตั้งพรรคไทยรักไทยใหม่ หนึ่งในกุนซือสำคัญในการวางยุทธศาสตร์ของพรรค คือ คุณพันธุ์ศักดิ์ วิญญูรัตน์ ซึ่งมีประสบการณ์เพียบมาจากทีมงานบ้านพิษณุโลกของรัฐบาลพลเอกชาติชาย ชุณหวัณ ปรากฏว่าคุณทักษิณชื่นชมในกิตติศัพท์เลยชวนให้เข้ามาร่วมในทีมงานก่อตั้งพรรคและทีมเสนาธิการใหญ่ของพรรค

          จำได้ว่า หนึ่งในนโยบายที่คุณพันธุ์ศักดิ์เสนอคุณทักษิณที่สะดุดใจผมมากที่สุดคือ นโยบายส่งเสริม SME ไทยให้เป็นแกนหลักในการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศ แทบจะเรียกว่าจะต้องประกาศเป็นวาระแห่งชาติทีเดียว ซึ่งจริง ๆ แล้วผมฟังแล้วเห็นด้วยในหลักการ เพราะผมก็ผ่านการสอนหนังสือให้ SME ให้กับหอการค้าไทยทั่วประเทศ ซึ่งล้วนแล้วเป็นเถ้าแก่น้อยในต่างจังหวัดที่มีศักยภาพสูง

          จะว่าไป ตัวผมเองก็ไม่ใช่มีภาพลักษณ์เป็นอาจารย์อย่างเดียว ถือว่าเป็น SME เป็นเถ้าแก่น้อยจากร้านห้องแถวเล็กๆ ของคุณแม่ มาจนถึงทำธุรกิจตัวเอง ทำโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์จะเรียกว่าขนาดกลางก็ไม่ถนัด จะเรียกว่าขนาดย่อมก็ถือว่าใหญ่เหมือนกันเพราะโครงการทั้งหมดกว่า ๖๐ ไร่หลายร้อยล้านบาท แต่อย่างไรก็ถือว่าเป็น SME กับเขาเหมือนกัน ผมก็บอกว่าในทางทฤษฎีก็ดูดีน่าสนใจ แต่ในทางปฏิบัติจะทำได้อย่างไร จะต้องทำอะไรกันบ้าง ใครคิดว่าเป็นเซียนก็เชิญ

          ผมว่าคนที่จะรู้เรื่อง SME จริงก็คือ ต้องเป็นคนที่เคยผ่านประสบการณ์การเป็นเจ้าของธุรกิจของตนเอง ต้องรับผิดชอบหนี้สิน กู้แบ๊งค์ จ่ายดอกเบี้ย หาตลาด คุมการผลิต ยิ่งถ้าเคยผ่านวิกฤตการณ์ ๒๕๔๐ ตอนที่เศรษฐกิจพังพาบทั้งประเทศ เหมือนไฟไหม้ทั้งเมือง ต้องเจอเข้ากับตัวถึงจะเรียกว่ารู้จริง ผ่านมาจริง ไม่ใช่เป็นแค่ข้าราชการหรือนักวิชาการแต่ไม่เคยลงมือค้าขาย ไม่รู้หนาวรู้ร้อน

          ตัวผมเองจะว่าไป ธุรกิจส่วนตัวก็สาหัสไม่ได้พ้นจากวิกฤตการณ์ดังกล่าว สร้างคอนโด ๕๐๐ ห้องมาได้ครึ่งทาง บริษัทเงินทุนล้มถูกรัฐบาลยึด โครงการทั้งหมดไปอยู่กับ ปรส. กลายเป็นหนี้เสีย ๔๐๐ ล้านบาททันที ผ่านคดีความมานับสิบ ใครไม่เคยเจอเข้ากับตนเองก็จะไม่รู้สึก ไม่ได้ลิ้มรสความเจ็บปวด เรียกว่าต้องเดินผ่านประตูไฟให้ตัวโดนไฟลวกมาก่อน แล้วยังไม่ตายถึงจะเรียกว่าแน่จริง ทุกวันนี้เหลียวหลังกลับไปก็ยังนึกไม่ออกว่ารอดมาได้อย่างไร

          ในยุคที่พรรคไทยรักไทยก่อตั้งนั้น อยู่ในช่วงที่ประเทศไทยกำลังป่วยขั้นโคม่า ภาคเอกชนเป็นหนี้กันหลายแสนล้านบาท ประเทศพังยับเยินเพราะฤทธิ์นโยบายการเงินรัฐผิดพลาด ยุบ ๕๖ ไฟแนนซ์ ตามมาด้วยเงินบาทลอยตัว บริษัทใหญ่ก็ล้มเป็นระนาว ดูแล้วเป็นอนาคตทีมืดบอดไปนับสิบปี จนกลายเป็นศัพท์ว่า “โรคต้มยำกุ้งไทย” ที่ระบาดไปทั่วเอเชีย หลายประเทศเช่นมาเลเซียและเกาหลีรีบปิดประตูทัน แต่ประเทศไทยไปไม่รอด

          เพราะฉะนั้นเมื่อคุณพันธุ์ศักดิ์ เสนอไอเดียคุณทักษิณว่า ประเทศไทยที่แล้วมามัวพึ่งแต่บริษัทใหญ่ พอบริษัทใหญ่ล้ม ประเทศก็ล้มไปด้วย น่าจะหันไปใช้นโยบายของสหรัฐและญี่ปุ่น ซึ่งให้ความสำคัญกับธุรกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ส่งเสริมให้ขึ้นมาแข่งกับบริษัทใหญ่ให้ได้ เพราะประเทศไทยกว่าร้อยละ ๙๐ เป็นบริษัทขนาดกลางและขนาดย่อม ถ้าเรากระจายความเสี่ยงสร้างบริษัทขนาดเล็กเหล่านี้มากขึ้น อนาคตประเทศไทยก็จะแข็งแรง และเป็นการลดช่องว่างระหว่างคนรวยกับคนจน...เข้าท่าแฮะ

          ในทางทฤษฎีฟังดูดีครับ แต่จะทำได้เหมือนคุยหรือเปล่าเป็นอีกเรื่องหนึ่ง นี่คือ สิ่งที่ผมกังขา เพราะ SME ไทยที่รวยเป็นบริษัทใหญ่ทุกวันนี้ วิ่งสู้ฟัดด้วยตัวเองทุกราย รัฐช่วยอย่างมากก็ทำ Road Show ผักชีโรยหน้า จัดงานผลาญงบที่เมืองทองธานีกับไบเทค แล้วอ้างว่า Matchingให้พ่อค้ารวย แล้วก็แอบอ้างเอาตัวเลขภาคเอกชนไปคุยว่าเศรษฐกิจรุ่งเรืองเท่านั้นเท่านี้ ส่งออกเท่านั้นเท่านี้ อพิโถ...เอกชนไทยเขาช่วยตัวเองทั้งนั้น รัฐมีแต่เอาตัวเลขของเขามาคุย ตัวเองค้าขายเป็นเสียที่ไหน

          สรุปทางแก้คือ ต้องหาวิธีสร้างคนจน หรือเถ้าแก่น้อยให้เป็นเถ้าแก่ใหญ่มากขึ้น เหมือนในต่างประเทศที่ GDP ของ SME สูงถึงกว่าร้อยละ ๕๐ ในขณะที่ประเทศไทยตอนนั้น(๒๕๔๓) GDP ของ SME อยู่ระดับร้อยละ ๔๒ เมื่อเทียบ GDP บริษัทใหญ่  แต่ถ้านับจำนวน บริษัทใหญ่จะมีเพียงไม่เกิน ๔,๐๐๐ รายจ้างงานคนได้ ๒ ล้านคน ในขณะที่ SME จะมีจำนวนมากกว่าเหลือคณานับ คือ กว่า ๒.๙ ล้านราย แต่จ้างคนได้กว่า ๘ ล้านราย แปลว่ากระจายรายได้จริง น่าจะช่วยส่งเสริม SME มากกว่า

           ผมก็นั่งฟังอยู่ด้วย ประชุมอยู่ด้วยก็ถือว่ารับฟังเซียน เป็นการเปิดหูเปิดตาเรื่อง SME ในแง่มุมมหภาคซึ่งผมไม่เคยมีมุมมองเรื่องนี้มาก่อนเลย ได้แต่วิ่งสู้ฟัดลงมือทำเอง ลุยเอง  แต่ฟังแล้วก็น่าสนใจ และคุณพันธุ์ศักดิ์ก็เสนอให้พรรคประกาศนโยบายส่งเสริม SME เป็นเรื่องใหญ่สุด ผมยังถามแกเลยว่าเอาเรื่องเดียวเลยหรือ ทำไมไม่เอาหลายๆ เรื่องและเรื่องนี้เป็นเรื่องหนึ่ง ตอนนั้น แกก็ตอบว่าเอาเรื่องเดียวถ้าทำให้สำเร็จก็จะกลายเป็นการปฏิวัติเศรษฐกิจไทยได้เลย ผมรู้สึกว่าเป็นแค่หิ่งห้อยก็เลยเงียบ

          จริงๆ แล้ว ไม่เพียงแต่เรื่อง SME ยังได้มีการพูดถึงนโยบายเรื่อง OTOP หรือหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ โดยยกตัวอย่างหมู่บ้านโอตะ ในประเทศญี่ปุ่น และยกตัวอย่างโรงงานทำไวน์ชั้นเลิศในหมู่บ้านอิตาลี รวมถึงการพุ่งเป้าเอาสินค้าไทยไปจำหน่ายในห้างใหญ่ๆ ในยุโรป เช่น Harrod ซึ่งคุณทักษิณ สนิทสนมกับเจ้าของเป็นอย่างดี ทุกคนคุยกันจนเคลิบเคลิ้มกลายเป็นเรื่องสวยงาม สนุกสนาน น่าสนใจ จากนั้นก็มีการก่อตั้งพรรคเขียนนโยบายพรรคสวยหรู และ SME ก็กลายเป็นหนึ่งในนโยบายสำคัญด้วย ฝันหวานกันใหญ่

          ทันทีที่พรรคไทยรักไทยประกาศนโยบาย SME รัฐบาลช่วงนั้น คุณชวน หลีกภัยเป็นนายกรัฐมนตรี คุณธารินทร์ นิมมานเหมินทร์ เป็นขุนคลัง คุณสุวัจน์ ลิปตพัลลภ เป็นรัฐมนตรีอุตสาหกรรม ปรากฏว่าคุณสุวัจน์เก่งกว่าเร็วกว่า รีบประกาศนโยบายแข่งกับไทยรักไทย ด้วยการเสนอให้มีการตั้งสำนักงานส่งเสริมวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมอย่างรีบด่วน และประกาศนโยบายเรื่อง SMEตัดหน้าไทยรักไทย โดยการกู้เงิน ๕๐,๐๐๐ ล้านบาท (ดอกเบี้ย ๔%) จากมิยาซาว่าของรัฐบาลญี่ปุ่น มารีบดำเนินโครงการเร่งด่วน ซึ่งเท่าที่ฟังก็มีการใช้เงินดังกล่าวไปเรียบร้อยในพริบตา เงินจะไปไหนผลอย่างไรไม่ทราบ แต่ที่แน่นอนที่สุด คือ พรรคไทยรักไทยกลับพลิกล็อคชนะแบบฟ้าถล่มและเข้ามาเป็นรัฐบาล

          อีกสองปีต่อมา ผมถูกคุณหมอพรหมมินทร์ เลิศสุริยเดช รองนายกรัฐมนตรีชวนให้ไปเป็นกรรมการบริหารของ สสว. ทันทีเข้าไปผมก็งงเป็นไก่ตาแตก เพราะจากแนวคิดของคุณพันธุ์ศักดิ์ ที่ผมเคยได้ยินแต่แรก แต่เมื่อไปถึงในทางปฏิบัติ มีการเขียนนโยบายและยุทธศาสตร์ SME อย่างสวยหรู บอกว่าจะเพิ่ม GDP ของ SME ไทยเท่านั้นเท่านี้ ปรากฏว่าสองปีต่อมา SME ไทยมีอัตราส่วน GDP ตกจาก ๔๒ % ลงมาเหลือ ๔๐ % ไม่เป็นไปตามเป้าหมาย แปลว่าดีแต่คุย เอาจริง ๆ ทำอะไรไม่ได้เลย

          ผมเห็นโครงการที่เสนอให้บอร์ดพิจารณาอย่างฝันหวาน ยุทธศาสตร์ที่เขียนไว้ ๕ ปี มีแต่ Output ไม่มี Outcome ว่า SME ไทยจะเติบโตเท่าไร บริษัทไหนรวยเท่าไร กี่ราย ใครบ้าง สร้างรายได้ให้กับประเทศเท่าไร มีแต่จำนวนโครงการอบรมมากมาย มีจำนวนผู้เข้าอบรมมากมาย ใช้งบทำโน่นทำนี่เยอะแยะ แจกเงินให้คนนั้นคนนี้ไป ปรากฏว่าหายวับไปกับตา โครงการที่ขอเงินเข้ามามีแต่ Know Who ไม่มี Know How  โครงการนี้ก็คนนี้ขอมา ต้องให้ โครงการนั้นก็คนนั้นขอมา ต้องให้ ผมกลายเป็นฝ่ายค้านในบอร์ดอยู่คนเดียว เต็มไปด้วยความน่าเบื่อหน่าย เพราะมีค้านอยู่แค่คนสองคน พอสรุปทุกคนก็ให้ผ่านหมด ไม่มีใครกล้าหือแต่อย่างใด เป็นอย่างนี้ทุกเดือน แล้วงบก็หมดไปทุกปี ผมก็ได้แต่เซ็ง จะลาออกก็อิหลักอิเหลื่อเดี๋ยวจะกลายเป็นข่าวและเกรงใจคนที่เขาหวังดีอุตส่าห์ตั้งมา

          ปี ๒๕๔๙ เกิดปฏิวัติโดย คณะ คมช. หรือ ความมืดแห่งชาติ เขาก็ตั้งรัฐมนตรีใหม่บอร์ดใหม่ แล้วประเทศไทยก็มืดสนิทมา ๕ ปีเต็ม ผมก็ถอยห่างออกมา ปรากฏว่าผลงานของ สสว. คือ จากยุทธศาสตร์แผนที่สองอีก ๕ ปีต่อมา  ผล คือ GDP ของ SME กลับร่วงผลอยลงมาทุกปี จาก ๓๙ % เหลือ ๓๘ % สาละวันเตี้ยลงทุกปี เหลือแค่ ๓๗ % ในปีนี้และทำท่าจะหล่นไปเหลือ ๓๖ %

          สรุปว่าไม่ได้แก้ไขอะไรให้ดีขึ้นเลย ไม่เห็นจะสวยหรูเหมือนที่คุณพันธุ์ศักดิ์ฝันไว้ ยิ่งวันยิ่งเจ๊ง บรรดา SME ทั่วประเทศก็เหมือนเรือไททานิคจม SME ลอยแพเต็มทะเล ช่วยเหลือตัวเอง ใครเก่ง ใครโชคดีก็รอดไปรวย แต่ไม่มีเห็นใครรวยเพราะรัฐบาลช่วยสักราย (ยกเว้นร่ำรวยส่วนตัวเพราะแอบงาบงบโครงการรัฐบาล)

          ผมห่างจาก สสว.มาหลายปี เมื่อปีที่แล้ว คุณกิตติรัตน์ รองนายกรัฐมนตรี ท่านมีความตั้งใจดี คงเห็นว่าผมเป็นนักการตลาดน่าจะช่วย สสว.ได้ก็เสนอ ครม.แต่งตั้งผมเข้าไปเป็นบอร์ด สสว. โดยไม่ได้ถามผมก่อน ผมเลยวิ่งหน้าตั้งไปขอบคุณและขออนุญาตลาออก ช่วยตั้งคนอื่นเข้าไปแทนผมดีกว่า  เพราะผมเป็นบอร์ดมาหลายสมัยแล้ว เบื่อแล้ว สู้ไม่ไหว ไม่ได้อยากไปประชุมเพราะอยากได้เบี้ยประชุมหรอก ขออยู่ห่างๆ ดีกว่า เพราะการเมืองมันยุ่งเหลือเกิน สำนักงาน กระทรวงนี้ก็โควต้าของพรรคอื่น ขืนไปขวางทางเขาไว้เดี๋ยวเขาจะเคืองใจเสียเปล่า ๆ คุณกิตติรัตน์ท่านก็คงงง ๆ เพราะเห็นมีแต่ใครมาวิ่งเต้นอยากเป็นบอร์ด แต่ท่านก็จัดการให้ตามประสงค์ตั้งคนอื่นเข้าไปแทน

          ความจริงมาถึงวันนี้ผมคิดตกผลึกเข้าใจเรื่องนโยบาย SME ไทยเรียบร้อย มองเห็นทางแก้ไขชนิดยกเครื่องใหญ่รางๆ  เพราะผ่านการเป็นบอร์ดมาหลายสมัย ผ่านปลัดกระทรวงซึ่งมาเป็นประธานบอร์ดมาถึง ๓ ปลัดกระทรวง ตั้งแต่ท่านมนู ท่านจักรมนฑ์ ท่านดำริ จนกระทั่งปัจจุบันท่านวิฑูรย์ ผ่านรัฐมนตรีหลายคน รองนายกฯก็หลายคน ต่อสู้ในบอร์ดสู้จนหัวชนฝาแต่ ฝาไม่เคยพัง แต่หัวผมพังหน้าแตกมาตลอด ทุกคนก็มีหน้าที่เหมือนเป็นบอร์ดตรายาง เสนออะไรมาบอร์ดก็ต้องอนุมัติส่วนใหญ่(เพราะดูว่ามีคำสั่งเหนือเมฆกำกับมา) ทั้งที่หลายคนเก่งมีความคิดดี มีประสบการณ์ดี แต่ก็เบรกไม่ไหว เลยเป็นแค่หยดน้ำในทะเล

          ผมเคยเกริ่นเรื่องเปลี่ยนยุทธศาสตร์ SME ใหม่ เปลี่ยนโครงสร้างใหม่ ต้องสร้าง Marketing Infra-Structure ขนาดใหญ่สำหรับ SME อย่างถาวร เพราะที่แล้วมาถ้าไปเทียบกับเพื่อนบ้านเช่น มาเลเซีย จากล้าหลังเราตอนนี้แซงขึ้นหน้าเราไปไกล นี่ไม่ต้องไปเทียบสิงคโปร์และไต้หวัน เกาหลี ญี่ปุ่น ซึ่งพัฒนาตัวเองไปลิบลับแล้ว ผมว่าเรากำลังหลงทางและกู่ไม่กลับ

          ผมเคยเสนอไอเดียเรื่อง การตั้งคณะกรรมการร่างยุทธศาสตร์ SME ระดับชาติ เชิญเซียนและกูรูในเมืองไทยมาเป็นคณะทำงาน เอาคนที่ประสบความสำเร็จมาแล้วมาเป็นกรรมการ ทั้งภาครัฐ ภาควิชาการและภาคเอกชน เอาคนที่มีประวัติและผลงานเป็นที่รู้จัก มาช่วย ผมว่านักธุรกิจเหล่านี้เขาจะยินดีอย่างยิ่ง หรือจะจ้างบริษัทระดับโลก เช่น McKinsey หรือ World Bank หรือมือเซียนระดับโลก มาทำวิจัยและร่างแผนปฏิรูป SME แห่งชาติใหม่ แต่ปรากฏไม่มีใครสนใจ ผมว่าทุกคนคงคิดว่าตัวเองเก่งแล้ว ผู้บริหาร สสว.เก่งแล้ว บอร์ดเก่งพอแล้ว ล้วนแต่เซียนทั้งนั้น

          ครับ วันนี้ภาษาอังกฤษใช้คำว่า The blind leading the blind คนตาบอดที่ว่าน่าสงสาร เดินข้ามถนนยังไม่ถูก ยังอุตส่าห์นำทางคนตาบอดด้วยกันแก้ๆ กังๆ น่าสงสารด้วยกันทุกคน หรืออีกคำหนึ่งของไทย คือ ตาบอดคลำช้าง แค่คลำๆ แล้วก็บอกว่านี่ไงใช่แล้ว โครงการช่วย SME แต่ที่เจ็บใจก็คือ งบประมาณที่ใช้กันโครมๆ หมดไปทุกปี อ้างว่าช่วยเอสเอ็มอี อย่างนั้นอย่างนี้ สรุปแล้วเป็นเรื่อ Know Who ไม่มี Know How คุณขอมา เหมือนมือแม่นาค มือใครยาว ก็สาวได้สาวเอา วันนี้กลายเป็นงบเดินทางท่องเที่ยวต่างประเทศสนุกสนาน อ้างว่าไปดูงาน ยกทีมกันไปแทบทุกเดือน ผมได้แต่ดูด้วยความหดหู่ใจ อย่าให้ผมพูดมากกว่านี้เลยครับ ตอนนี้ก็เริ่มมีบัตรสนเท่ห์ว่อนเต็ม สสว. อีกแล้ว

          ที่พูดนี้ พูดได้แค่ครึ่งเดียว เพราะพูดมากกว่านี้จะไปกระเทือนผลประโยชน์ใคร เดี๋ยวจะทำให้รัฐบาลพลอยสะเทือน เพราะทุกวันนี้รัฐบาลก็อยู่ร่วมพรรคด้วยความลำบากใจอยู่แล้ว แต่นึกเสียดายเงินที่จ่ายไปทุกบาทแทบขาดใจ นี่ถือว่าแค่บ่นก็แล้วกันครับ   อันที่จริง ลึกๆ ผมก็เห็นใจท่านปลัดกระทรวงอุตสาหกรรมคนปัจจุบันที่ต้องมารับผิดชอบเป็นประธานกรรมการบริหารทำงานนี้ต้องทำงานด้วยความลำบากใจ ทั้งที่งานกระทรวงเต็มห้องไปหมด แถมยังมีเจ้านายมีใบสั่งมากมายทั้งในกระทรวงและนอกกระทรวง สภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเหมือนประธานคนก่อนๆ แทบทุกคน เพราะเหนือฟ้ายังมีฟ้า

          ผมว่า เรื่อง SME ตอนนี้ใครๆ ก็พูดกันใหญ่ ทุกกระทรวงทำเรื่อง SME หมด กระทรวงพาณิชย์ ก็มีโครงการ SME ทั้ง ๓ กรม กรมส่งเสริมการส่งออก กรมพัฒนาธุรกิจ แถมยังกรมการค้าภายในก็เอากับเขาด้วย(ธงฟ้า) กระทรวงอุตสาหกรรมก็มีกรมส่งเสริมอุตสาหกรรม ก็ทำเรื่อง SME เป็นว่าเล่น กระทรวงเกษตรฯ ก็มีกรมส่งเสริมการเกษตร ก็ทำเรื่อง SME ภาคเกษตร และวิสาหกิจชุมชน กระทรวงมหาดไทยก็ทำเรื่องโอท็อป ซึ่งก็ถือว่าเป็น SME ขนาดเล็ก สำนักนายกฯก็มีหน่วยงาน สำนักงานเศรษฐกิจสร้างสรรค์ หน่วยงาน TCDC ซ่อนอยู่ แม้ตอนนี้นายกฯปู ก็แสดงความสนใจเรื่อง SME สั่งการตลอด แต่ทั้งหมดนี้ไม่มี Road Map จริงๆ เลย หรือมีแต่อยู่ที่ไหนก็ไม่รู้

          ครับ ถ้าเป็นร้านอาหารก็มีพ่อครัวมากมาย ทำอาหารจานเดียวกัน แย่งกันทำ มิใช่แบ่งกันทำ ถ้าเป็นกีฬาก็เหมือนเล่นรักบี้สนามเดียวแต่มีลูกรักบี้คนละลูก ต่างคนต่างวางทรัย พอถึงสิ้นปีผลของ GDP ของ SME ก็โดนบริษัทใหญ่ทิ้งห่างหนักเข้าไปอีก ก็ไม่เห็นมีใครสนใจจะคิดแก้ไขอะไร ถือว่าไม่ใช่เรื่องของฉัน ฉันก็ทำของฉัน งบของก็ของฉัน โครงการก็ของฉัน พยายามใช้งบให้หมดๆ มิฉะนั้นปีหน้าจะของบได้ยาก จะโดนตัด สรุปก็พายเรืออยู่ในอ่างมาเป็นสิบปีแล้ว ยังไม่ไปไหนเลย

          ผมเคยคุยกับประธาน Jetro ในเมืองไทย ชาวญี่ปุ่น แอบถามว่า รัฐบาลญี่ปุ่นใช้งบช่วย SME ปีละประมาณเท่าไร เขาก็บอกว่าประมาณ ๘ หมื่นล้านบาทต่อปี ผมเคยถามผู้แทน World Bank ที่ไปช่วยรัฐบาลมาเลเซียพัฒนา SME จนรุ่งโรจน์ว่า รัฐบาลมาเลเซียอัดงบช่วย SME ปีละเท่าไร เขาก็บอกว่าประมาณ ปีละหนึ่งหมื่นล้านบาทไทย แต่เขาทำจริงๆ แบบครบวงจร ทำไม่กี่เรื่อง ไม่กี่โครงการ ไม่กระจายเป็นงบเล็กงบน้อยเป็นเบี้ยหัวแตกแบบรัฐบาลไทย

          เขาถามผมว่ารัฐบาลไทยใช้งบ SME เท่าไร ผมก็อายไม่กล้าตอบ งบ สสว.เองตอนนี้เหลือปีละไม่กี่ร้อยล้านบาท(จากเดิมหลายพันล้านบาทต่อปี) เพราะโดนตัดเรียบเนื่องจากผลงานไม่เข้าตา แต่งานกระจายอยู่ทุกกระทรวง แต่วันนี้แต่ละคนเขาก็แอบงุบงิบทำกันเองมีงบไม่บอกใคร

          ผมเพียงแต่บอกว่า แค่งบกระทรวงอุตสาหกรรมปีละยังไม่ถีงหนึ่งหมื่นล้านบาท เพราะฉะนั้นคิดดูแล้วกัน สสว. จะได้งบเกินหน้าเกินตากระทรวงได้อย่างไร เหลืออยู่ทางเดียวคือ ต้องกล้าตั้งกระทรวง SME ขึ้นมาเป็นเรื่องเป็นราวโดยเฉพาะ จึงจะแสดงว่ารัฐบาลให้ความสำคัญจริง เอาจริง และรู้จริง แต่พูดทีไรคนก็สั่นหัวไม่เห็นด้วย เพราะทุกคนอยู่ใน Comfort Zone อยู่อย่างเก่าสบายดีแล้ว

          เพราะแค่แยกกระทรวงพาณิชย์กับอุตสาหกรรม(และแบ่งโควต้าคนละพรรค) ในขณะที่หลายประเทศเขารวมเป็นกระทรวงเดียวกันแล้ว เช่น ญี่ปุ่น (Ministry of Economy, Trade and Industry) หรือเกาหลี (Ministry of Trade, Industry & Energy) แสดงว่าเขาปรับเป็นอุตสาหกรรมยุคใหม่ที่ใช้การค้านำ มิใช่อุตสาหกรรมยุคโบราณที่ใช้การผลิตนำ (Marketing Era 1.0) โครงสร้างนี้ใช้มาตั้งแต่สมัย ร.๕ แล้วครับ ตอนนี้เปลี่ยนยุคเป็น Marketing Era 4.0 แล้วนะครับ

          ผมว่าไหนๆ ก็ไหนๆ ทำไมไม่เอาแบบเกาหลี ผมว่าเข้าท่าสุด เอา ๓ กระทรวง คือ พาณิชย์ อุตสาหกรรม และพลังงานมารวมกัน เพราะถือเป็นกระทรวงเศรษฐกิจจริงๆ ควบคุมพ่อค้าใหญ่ให้ทำงานจริงๆ ไม่เอาเปรียบพ่อค้าเล็ก ไม่ผูกขาด ถ้าเก่งจริงดีจริงมีฝีมือจริง ก็ทั้งยุทั้งช่วยให้ไปแข่งระดับโลกเลยยิ่งในยุค AEC นี่แหละ เพื่อเอาเงินเข้าประเทศ ส่วนพ่อค้าเล็ก ก็ตั้งกระทรวง SME ดูแลส่งเสริมพ่อค้าขนาดกลาง ขนาดย่อม พวก Micro SME พ่อค้าปลีก พ่อค้าย่อย ไปจนถึง OTOP และวิสาหกิจชุมชน ใช้งาน รวบสำนักงานเศรษฐกิจสร้างสรรค์กับ TCDC และ สวทช. มาใช้เป็นหัวหอกแยกงานให้ชัดกันไปเลย สร้างนักธุรกิจรุ่นใหม่ สร้างดาวรุ่งระดับโลก ผมว่าถ้ากล้าคิดอย่างนี้ถึงจะเรียกว่า คิดใหม่ ทำใหม่จริง แล้วหารัฐมนตรีที่ตาถึง ใจถึง มือถึง มือระดับโลก มาดูแล อย่างนี้ถึงจะเรียกว่าแน่จริง คิดการณ์ไกลจริง ใช้รัฐมนตรีน้อยลงด้วย ข้าราชการจะได้คิดใหม่ ทำใหม่ เปลี่ยนสิ่งแวดล้อมใหม่ไปด้วย

           ครับ ผมว่าช่วงนี้เอาแค่ง่ายๆ ไปก่อน รัฐบาลคุณปูน่าจะเอาโควต้ากระทรวงอุตสาหกรรมมาดูแลเองจะได้ทำงานสอดคล้องกับกระทรวงพาณิชย์ดีกว่า (แลกกับกระทรวงอื่นไป) รวมถึงเอา สสว.มาดูแลเองเมื่อไร  ผมคงจะช่วยจาระไนให้ฟังได้มากกว่านี้ แล้วทำแค่เรื่องใหญ่ๆ ไม่กี่เรื่องก็พอ เพราะมองเห็นจากในสายตาคนนอก (Outside In)  แต่ผมคิดว่าวันนี้คงไม่มีใครอยากคิดอยากฟัง ถือว่า SME เป็นงานผักชีโรยหน้าประดับรัฐบาล ทำแต่งานจิ๊บๆ  งบที่มาก็เลยเป็นพิธีบูชายันตร์ เลยแค่ดูดีแต่น่าสงสารและสิ้นหวัง (สสว.) สมกับชื่อ เพราะมีแต่โครงการอบรมๆ กับยกทีมดูงานต่างประเทศกันแหลก ไล่แจกเงิน แล้วก็บอกว่า “ตรงเป้าหมาย”  

          หรือผมว่า ก็ปล่อยไปตามยถากรรมอย่างนี้เถอะ ถือว่าเป็นกรรมของประเทศไทย เป็นวิบากกรรมพ่อค้า SME ไทย ก็แล้วกัน ใครเก่งก็เอาตัวรอดไปเถอะ ใครไม่เก่งก็ถือว่าเป็นกรรม อย่าได้หวังว่าจะมีอะไรจากรัฐบาลนี้หรือรัฐบาลไหนเลยครับ แค่สู้กับฝ่ายค้านเอาตัวรอดไปเดือนๆ ได้ก็เก่งแล้ว ยิ่งมีขบวนการเหนือเมฆคอยจ้องล้มรัฐบาล ทำอะไรก็คอยจับผิดคอยขัดขา คิดอะไรใหญ่ๆ ไกลๆ ก็จะมีคนขวางแหลก

          เฮ้อ..ร้องเพลง กลุ้มใจ ไม่มี ล.ลิง หรือเพลงผักชีโรยหน้า ของอัสนี-วสันต์ ดีกว่า

Resource from:
by อ.มานิต  รัตนสุวรรณ

http://ajarn-manit.exteen.com/20130602/sme-10-3

Read More

ไทยขึ้นแท่นอันดับ 1 ของประเทศที่คนเซี่ยงไฮ้เลือกไปเที่ยวมากที่สุด

ไทยขึ้นแท่นอันดับ 1 ของประเทศ

ที่คนเซี่ยงไฮ้เลือกไปเที่ยวมากที่สุด

ท่องเที่ยวไทยมาแรงมากมาย.. แซงหน้า “4 สหาย” ประเทศสำคัญ

ประเทศไทยยังคงเป็นแหล่งท่องเที่ยวอันดับแรกที่โดนใจคนเซี่ยงไฮ้ในปีที่ผ่านมามีนักท่องเที่ยวเซี่ยงไฮ้แบบกรุ๊ปทัวร์เดินทางไปไทยมากที่สุดเป็นอันดับ 1 แซงหน้าประเทศญี่ปุ่น เกาหลีใต้ สหรัฐอเมริกา และฝรั่งเศสตามลำดับ โดยตลอดทั้งปี ค.ศ. 2012 ร้อยละ 82 ของนักท่องเที่ยวเซี่ยงไฮ้เดินทางไปประเทศอาเซียน (สิงคโปร์ อินโดนีเซีย และฟิลิปปินส์ ยังได้รับความสนใจน้อย) เนื่องจากการเดินทางค่อนข้างสะดวก

ข้อมูลจากงานสัมมนาในงานนิทรรศการท่องเที่ยวโลก 2013 (Shanghai World Travel Fair 2013) ซึ่งจัดขึ้นในนครเซี่ยงไฮ้เมื่อวันที่ 9 – 12 พ.ค. 2556 พบว่าในปีที่แล้วมีนักท่องเที่ยวเซี่ยงไฮ้เดินทางไปไทยมากถึง 331,828 คน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้าถึงร้อยละ 74 ซึ่งคิดเป็น 1 ใน 4 ของนักท่องเที่ยวเซี่ยงไฮ้ที่เดินทางออกไปต่างประเทศ ขณะที่มีนักท่องเที่ยวเดินทางไปญี่ปุ่นเพิ่มขึ้นร้อยละ 76 จากปี ค.ศ. 2011 (ตัวเลขขยายตัวขึ้นมาก เนื่องจากปีดังกล่าวญี่ปุ่นประสบเหตุแผ่นดินไหวและสึนามิ ซึ่งจำนวนนักท่องเที่ยวลดลงอย่างมาก) และมีนักท่องเที่ยวเซี่ยงไฮ้เดินทางไปสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 2012 รวม 102,825 คน เพิ่มขึ้นจากปีก่อนหน้ามากถึงร้อยละ 101

สมาชิกจากองค์กรท่องเที่ยวโลกของสหประชาชาติให้ข้อมูลว่า จำนวนนักท่องเที่ยวจีนไปไทยเพิ่มขึ้นมีส่วนมาจากภาพยนตร์คอมเมดี้เรื่อง“Lost in Thailand” ขณะที่เพลง“Gangnam Style” และแหล่งช้อปปิ้งน่าจะช่วยดึงดูดความสนใจของนักท่องเที่ยวจีนที่เปลี่ยนแผนจากการไปญี่ปุ่นเป็นท่องเที่ยวเกาหลีใต้แทน

นอกจากนี้ เมื่อช่วงก่อนหน้าที่จีนและญี่ปุ่นมีข้อพิพาทเรื่องเกาะเตี้ยวหยู（钓鱼岛）ในเขตทะเลจีนตะวันออก ส่งผลให้ช่วงไตรมาสสุดท้ายของปี ค.ศ. 2012 ประเทศไทยและเกาหลีใต้ได้รับความนิยมมากขึ้นในกลุ่มนักท่องเที่ยวจีน

ไทยอย่าชะล่าใจ.. รักษาคุณภาพไว้อย่าให้ใครแซง

แม้ว่าปัจจุบันไทยจะครองอันดับ 1 ในจุดหมายการท่องเที่ยวที่กลุ่มคนจีน (รวมถึงคนเซี่ยงไฮ้) สนใจมากที่สุด แต่ไทยก็ยังไม่ควรจะชะล่าใจ เนื่องจากมีรายงานว่า พฤติกรรมการท่องเที่ยวของคนเซี่ยงไฮ้เริ่มเปลี่ยนไป โดยมักใช้เวลานานมากขึ้นในการท่องเที่ยวแต่ละครั้ง และนิยมเดินทางไปประเทศที่ไกลมากขึ้นกว่าแต่ก่อน จะเห็นได้จากสหรัฐอเมริกาและฝรั่งเศสติด 1 ใน 5 อันดับที่คนเซี่ยงไฮ้สนใจไปท่องเที่ยวมากขึ้นเป็นครั้งแรกโดยยุโรปและสหรัฐอเมริกากำลังเป็นจุดหมายปลายทางใหม่ที่นักท่องเที่ยวเซี่ยงไฮ้ส่วนหนึ่งสนใจไปแม้จะไม่ใช่ในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยวก็ตาม ซึ่งอาจจะเข้ามากินส่วนแบ่งตลาดกับกลุ่มประเทศในเอเชียที่เดิมเคยมีความได้เปรียบจากการที่อยู่ไม่ไกลจากจีนมากนัก
ดังนั้น ประเทศไทยจึงควรจะพัฒนาจุดเด่นด้านการท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง โดยควรรักษาภาพลักษณ์ คุณภาพการท่องเที่ยว ตลอดจนโปรโมทแหล่งท่องเที่ยวหรือโปรแกรมท่องเที่ยวใหม่ๆ ที่หลากหลายหรืออาจมีระยะเวลาอยู่ในไทยนานขึ้นกว่าเดิม เพื่อตอบสนองกลุ่มนักท่องเที่ยวที่มีศักยภาพสูงอย่างชาวเซี่ยงไฮ้และเมืองใหญ่ๆ หรือมณฑลหลักของจีน เช่น แหล่งช้อปปิ้งหรูใจกลางเมือง โรงแรม/รีสอร์ทหรูในแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ เส้นทางการท่องเที่ยวเชิงศาสนาและวัฒนธรรมที่ให้ความรู้ที่น่าสนใจแก่นักท่องเที่ยวจีน แหล่งเที่ยวท่องทางสถาปัตยกรรมที่สะท้อนถึงภูมิปัญญาท้องถิ่นของไทย แหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ธรรมชาติและนิเวศวิทยา เป็นต้น รวมถึงควรติดตามศึกษาพฤิตกรรมของนักท่องเที่ยวจีน เพื่อรักษาและเพิ่มส่วนแบ่งตลาดของนักท่องเที่ยวจีน โดยไม่แพ้ให้กับหลายประเทศทั่วโลกที่กำลังสร้างกลยุทธ์เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยวจีนเป็นการเฉพาะ

Refrom From:
http://www.thaibizchina.com/thaibizchina/th/china-economic-business/result.php?IBLOCK_ID=69&SECTION_ID=464&ELEMENT_ID=12653

Read More

Thailand’s gross domestic product (GDP) 2013 growth forecast revised downward!

National Economic and Social Development Board lowers 2013 GDP projection to 4.2-5.2 per cent after 5.3% Q1 growth

Thailand’s gross domestic product (GDP) forecast is lowered from 4.5-5.5 per cent to 4.2-5.2 per cent due to the disappointing Q1 economic growth of 5.3 per cent, below the previously forecast 6-7 per cent, a senior official said today.

Arkhom Termpittayapaisith, secretary general of the Office of the Economic and Social Development Board (NESDB), said Thailand's Q1 economic expansion at 5.3 per cent this year is far below last year’s Q4 growth of 19.1 per cent.

Household spending increased by 4.2 per cent, a sharp drop from last year’s Q4 at 12.4 per cent while last year’s Q4 investment at 22.9 per cent dropped to only 6 per cent in Q1.

The Q1 export volume in dollars increased 4.5 per cent, almost half below the government’s 9 per cent target while the NESDB earlier forecast an 11 per cent growth, he said.

The export volume in baht increased by only 0.5 per cent given the surging Thai currency which has resulted in a Bt181 billion loss, he said, predicting Thailand’s export value to grow at only 7.6 per cent this year, much below the original 11 per cent forecast.

He called on the Bank of Thailand (BoT) to give more emphasis on stabilising the baht than concentrating on inflation.

Q1 inflation remained at 3.1 per cent and it should be around 2.3-3.3 per cent this year.

Mr Arkhom said the 'currency war' and unusual inflows of foreign capital are immediate problems that should be urgently addressed by the central bank, referring to the foreign capital inflow of US$4.5 billion in the past three quarters.

The capital inflow in Q1 was US$4.775 billion, higher than the annual average value at US$2.2 billion.

He said a reduced policy interest rate would be the best solution to deter foreign capital inflows and that the BoT should enforce appropriate measures to create awareness among foreign investors that Thailand is not a haven for baht speculation.

A predicted global economic expansion of only 3.6 per cent and the continued appreciation of the baht are volatile factors for Thailand’s exports, he said.

Resource from:

20 May 2013

http://www.mcot.net/site/content?id=5199c1b9150ba05f0a00015f#.UZnrPaKmhG4

http://www.mcot.net/site/content?id=51999a30150ba0a878000404#.UZnrS6KmhG4

Full report :

http://www.nesdb.go.th/Portals/0/eco_datas/account/qgdp/data1_13/BookQGDP1-2013.pdf

Read More